قرن ما شاعر اگر داشت، هوا بهتر بود . .

خار هم کمتر نبود از گل، بسا گل تر بود.

قرن ما شاعر اگر داشت که کبوتر با کبوتر، باز با باز نبود، شعار پرواز!

وای بر ما که تصّور کردیم عشق را باید کشت . .

در چنین قرنی که دانش حاکم است عشق را از صحنه دور انداختن دیوانگیست، در ماندگیست، شرمندگیست . .

قرن ما شاعر اگر داشت . .

. . . .

. . .

. .

.

اسیرم ، پشت این درهای بسته

ببین با من چه کردی ای شکسته

تو می خواستی شب و ازم بگیری

اون قدر حتی ، که جای من بمیری

ولی تو عاقبت بازی رو باختی

واسم از عشق یک ویرونه ساختی

می خوام امشب بیاد تو نباشم

مث بارون عشق بی ادعا شم

دیگه بسه واسم عشق تو داشتن

روی خاک وجودم تورو کاشتن

چه شبهائی که از عشق تو گفتم

چه حرفائی که از مردم شنفتم

می دونستم تو هم نامهربونی

سر عهدی که بستی نمی مونی

بزار دل خسته ای تنها بمونم

که پایان وفا شد مرگ جونم

برو ، حرفی واسه  گفتن ندارم

نمی خوام مهر تو ، تو دل بکارم

تنهایی تموم وجودمه
منو تنها بذارین
این تموم بود و نبودمه
منو تنها بذارین
دارم مثل یه قصه میشم
غمگین ترین قصه هاست
دردام همیشه بی صداست
یه مرد بی ستاره
که دلخوشی نداره
راهیم راهی جایی
که پرواز زمزمه باشه
اونجا که خوشبختیه دنیا
قد سهم همه باشه
من اگه طلسم نبودم
واسه تو یه اسم نبودم
پای حرفات می نشستم
دل به پیغومت می بستم
توی تنگنای نفسهام
زخم دردی ریشه داره
که تو هق هق غریبم
منو راحت نمی ذاره